تلخ سخن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سُ خَ / خُ] (ص مرکب)تلخ گفتار. تلخ زبان :
گو ترش روی باش و تلخ سخن
زهر شیرین لبان شکر باشد.سعدی.