تلد

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تُ / تَ لَ] (ع اِ) مال قدیمی موروثی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || بهره، ثروت: لا لهُ ولد و لا تلد؛ او را نه فرزندی است و نه مالی. (از دزی ج1 ص150). همهء مال قدیم، مانند تالد و خلاف آن طارف و طریف است و تا در این باب مبدل واو است. (از اقرب الموارد). || ستوری که پیش صاحبش زاده یا نتاج داده باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).