تلطف کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ لَطْ طُ کَ دَ] (مص مرکب) نرمی کردن. مهربانی کردن. نوازش و دلنوازی کردن. لطف کردن :
چون روی من ببینی با من کنی تلطف
مهمان بری به خانه نقل و نبید آری.
منوچهری.
چون کرد ز روی مهربانی
با او ز تلطف آنچه دانی.نظامی.
دوان آمد و تلطف کرد. (گلستان).