تلعه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ عَ] (ع اِ) پارهء بلند از زمین و پشته. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): کدخان مرتجل باعلی تلعه. (اقرب الموارد). || نشیب. از لغات اضداد است. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد): و انی متی اهبط من الارض تلعه. (اقرب الموارد). || آبراهه و دهانهء فراخ وادی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). رجوع به اقرب الموارد شود. || و فی المثل: لایمنع ذنب تلعه، یضرب للذلیل الحقیر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || الحدیث فیجی مطر لایمنع منه ذنب تلعه؛ یرید کثرته و انه لایخلو منهُ موضع. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || و در حق کسی که اعتماد را نشاید گویند: لا اثق بسبیل تلعتک و ما اخاف الا من سبیل تلعتی؛ یعنی نمی ترسم مگر از بنی اعمام و اقارب خویش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).