تلعی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ لَعْ عی] (ع مص از «ل ع و»)فروخفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || کره بستن انگبین و لیسیدن،یقال: تلعی العسل اذا تعقد و تلعاه اذا لعقه. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). || تعقد عسل. (از اقرب الموارد). || گیاه لعاع چیدن. یقال: خرجنا نتلعی؛ ای ناخذ اللعاع و هو اول نبت خرج. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (از آنندراج). و اصل نتلعی، نتلعع است که برای پرهیز از کراهت اتصال سه عین، آخرین عین را به یاء تبدیل کردند. (از اقرب الموارد). رجوع به مادهء قبل شود.