تلک

«لغت نامه دهخدا»

[تِ لَ] (اِ) جامهء پیش واز و آستین کوتاه. (برهان) (ناظم الاطباء). جامهء پیشواز که ترلک نیز گویند. (فرهنگ رشیدی) :
قبا بسته سرو از عطای جزیت
تلک دوخته بید ز انعام عامت.
شرف شفروه (از فرهنگ رشیدی).
|| درخت سیب صحرایی را نیز گفته اند که به یونانی زعرور و به عربی ذوثلاث حبات و به شیرازی کیل(1) و در خراسان علف شیران خوانند. (برهان). درخت زعرور. (ناظم الاطباء). بمعنی میوهء کوهی که به عربی زعرور و تفاح بری گویند که به «نون»(2) است چنانچه در باب نون با مثالش بیاید. (فرهنگ رشیدی). در لاهیجان(3) زبان گنجشک است. (حاشیهء برهان چ معین). رجوع به جنگل شناسی کریم ساعی ج1 ص216 و زبان گنجشک شود. || بمعنی کیل و پیمانه. (غیاث اللغات). در بهار نوشته که تلک در شیراز کیل را گویند و زباندانی در رقعه ای که از زبان خاتون به شوهرش نوشته : فقره «شنیده شد که ده تلک بنگ و سه من بوزه و چهار سیر تریاک تناول می فرمایند، گه سگ می خورند و بریش گندیدهء خود می خندند». (آنندراج).
(1) - ظاهراً این کلمه غیر از پیمانه است که صاحب غیاث اللغات و یا بهار عجم و آنندراج معنی کرده اند.
(2) - نلک. (فرهنگ رشیدی ص 1415).
(3) - تلک [ تَ لَ ] .