تلمیذ

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِ) شاگرد. و این معرب تلمیذ است که بفتح باشد. (غیاث اللغات)(1). شاگرد و محصل. (ناظم الاطباء). شاگرد و تلامذه جمع و ظاهراً فارسی است و عربی فصیح نیست و لهذا صاحب قاموس نیاورده... (آنندراج). شاگرد. ج، تلام، تلامی، تلامیذ، تلامذه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). شاگرد و این اسم مولد است. (از بحر الجواهر). متعلم و خادم و گویند کسی است که خود را تسلیم معلمی کند تا او را هنری بیاموزد، علم بود یا نه، پس مدتی او را خدمت کند تا آن را از او بیاموزد. (از اقرب الموارد). صاحب نشوءاللغه این کلمه را در ذیل اعجمیات معروف یا مشهور آورده و معادل آن را ذیل عربیات فراموش شده و مجهول «خریج» ذکر کرده است. رجوع به همین کتاب ص94 شود : عطارد تلمیذ افادت او بود. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص255). تلمیذ بی ارادت، عاشق بی زر است. (گلستان). تلمیذبن ملک.
[تِ ؟] (اِخ)اسحاق بن
محمدبن حمزه الرومی الحنفی. او راست: اعراب القرآن. (از اسماء المؤلفین ج1 ص202).
(1) - در عربی هم بکسر اول است.