تلو

«لغت نامه دهخدا»

[تِلْوْ] (ع ص، اِ) پس رو چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). پیرو. (غیاث اللغات) :
به سخن ماند شعر شعرا
رودکی را سخنی تلو نبی است.شهید بلخی.
|| رفیع و بلند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بچهء ناقه که پس مادر رود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از غیاث اللغات). بچهء شتر که از شیر بریده باشند و پس مادر رود. (آنندراج). ج، اتلاء. (منتهی الارب). || بچهء خر و استر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).