تلیمان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) یکی از نجبای سغد، به زمان کیخسرو. (فهرست ولف از حاشیهء برهان چ معین). و در جای دیگر تورانی نیز گفته اند والله اعلم. (برهان) (آنندراج) :
به سغد اندرون بود(1) یک هفته بیش
تلیمان و خوزان همی رفت پیش.فردوسی.
رجوع به مادهء قبل شود.
(1) - مراد کیخسرو است.