تماسح

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سُ] (ع مص) باهم راست شدن در سخن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تصادق. (اقرب الموارد). || باهم دست زدن در خرید و فروخت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): تماسحوا علی کذا؛ تصافقوا(1) و تحالفوا. (اقرب الموارد).
(1) - ای تبایعوا.