تماشاکن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کُ] (نف مرکب) تماشاکننده. تماشاچی. نظرباز. ج، تماشاکنان :
چو در محاوره آید زبان شیرینش
کجا شدند تماشاکنان شیرین کار.
سعدی (دیوان چ مصفا ص 703).
ما تماشاکنان کوته دست
تو درخت بلندبالایی.سعدی.
تنگ چشمان نظر به میوه کنند
ما تماشاکنان بستانیم.سعدی.
شاید آن روی اگر سبیل کنند
به تماشاکنان حیرانش.سعدی.
رجوع به تماشا و دیگرترکیبهای آن و تماشاکنان شود.