تمخیثا

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ)(1) نام یکی از اصحاب کهف است و نام دعایی هم هست که به وقت حاجت خوانند. (برهان) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). نام دعائی است. (شرفنامهء منیری) :
بجای حلقهء ابریشمین بکف تسبیح
بجای زخمه بدستش دعای تمخیثا.
سپاهانی (از شرفنامهء منیری).
(1) - آقای دکتر معین در حاشیهء برهان آرد: برهان ذیل هفت مرد یکی از اصحاب کهف را «یملیخا» یاد می کند و به روایتی از ابن عباس نام وی «تملیخا» بود ولی نخست صحیح است و او همان است که در زبانهای اروپایی «یملیک» نامیده می شود.