تمران

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) نام شهری. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ناحیه ای است در خراسان به گوزکانان به حدود رباط کروان، نزدیک اندر کوهها. و مهتر ایشان را تمران فرنده خوانند. (حدود العالم چ دکتر ستوده ص96). رجوع به تاریخ مغول اقبال ص73 و حدود العالم چ مینورسکی ص106 شود.