تموج

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَوْ وُ] (ع مص) شدید شدن موج و کوهه برآوردن آب دریا. (از اقرب الموارد). موج زدن آب. (غیاث اللغات) (از آنندراج). || (اِ)، موج موج زدگی و تلاطم و ترنند. (ناظم الاطباء) : کنیزک خواست که آتش فتنه را بالا دهد و سیلاب آفت را در تموج آرد. (سندبادنامه ص77).
چو قرص چشمهء خورشید بامداد پگاه
که در تموج او منتظم شود پروین.سعدی.