تموز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) تموز در زبان بابلی خدای بهار بود و او یار، یا شوهر ننا(1) الههء توالد و تناسل محسوب می شد و همین نام است که در جزو ماههای سریانی آمده است. (حاشیهء برهان چ معین). نام خدایی. (نخبه الدهر دمشقی یادداشت به خط مرحوم دهخدا)(2). رجوع به یسنا ج1 ص97 و فهرست ابن ندیم ص449 شود. (عرق زندگی) اسم بتی است و دور نیست که همان ادونس باشد که در علم اساطیر یونان مذکور است. و شرایع و رسوم تموز که در مجامع ایشان معمول بود فی الحقیقه با آداب و فضایل انسانیت در نهایت مغایر و مختلف بود و وقت جمع شدن در همان ماهی بود که تموز می نامیدند. سفر خروج 8:14. (قاموس کتاب مقدس).
(1) - Nana. (2) - مرحوم دهخدا در ذیل این یادداشت بزبان فرانسه نوشته اند: نام یکی از خدایان سریانی.