تمه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَ] (ع مص) بگردیدن خوردنی. (تاج المصادر بیهقی). تغییر بوی و طعم غذا. (از اقرب الموارد). تباه شدن و بویناک گردیدن طعام و شیر و گوشت. (آنندراج). تمه الطعام تمهاً و تماهه؛ بدبوی و بدمزه گردید و کذا تمه اللحم؛ یعنی، فاسد و تباه گردید. (منتهی الارب). رجوع به تماهه شود.