«لغت نامه دهخدا»
[تَ ءِ] (ع اِ) جِ تنوفه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). یقال: قطعوا تنوفه ذات اهوال. و ذکرته و بیننا تنائف. (اقرب الموارد). || تنائف تُنَّف؛ اشتهای فراخ دور اطراف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از ذیل اقرب الموارد). و رجوع به تنوفه و تنوفیه شود.