تناوش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وُ] (ع مص) دست ناویدن. || فرا گرفتن چیزی را و باز گردیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || گرفتن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). تناول چیزی. (از اقرب الموارد) : و قالوا امنا به و انی لهم التناوش من مکان بعید. (قرآن کریم 34 / 52). ای انی لهم تناول الایمان فی الاخره و قد کفروا به فی الدنیا و لک ان تهمزالوا و کما یقال اقّتت و وقتت و قری ء بهما جمیعا. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || درآمدن بعض قوم در بعض. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || نیزه بیکدیگر انداختن. (از اقرب الموارد). رجوع به تناؤش شود.