تن برافکندن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ اَ کَ دَ] (مص مرکب) تن اندر افکندن. تن برفکندن. حمله بردن. هجوم بردن :
پس از کین برافکند تن برهمه
رمان کردشان هر سویی چون رمه.اسدی.
بزد کوس و تن بر سپه برفکند
خروش یلان شد به ابر بلند.اسدی.
رجوع به تن اندرافکندن و تن افکندن شود.