«لغت نامه دهخدا»
[تَمْ پَرْ وَ کَ دَ](مص مرکب) خود را پرورش کردن. (ناظم الاطباء) : عالم که کامرانی و تن پروری کند او خویشتن گم است کرا رهبری کند. سعدی (گلستان).
