تنحنح کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ نُ کَ دَ] (مص مرکب) خفیدن. سرفه کردن. گلو روشن کردن : در رفت در سرای پرده بایستاد و تنحنح کرد. من آواز امیر شنیدم که گفتی چیست. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص479). رجوع به مادهء قبل شود.