تنخیط

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) گردنکشی کردن بر کسی و تکبر نمودن. (منتهی الارب)(1).
(1) - در اقرب الموارد این معنی در ذیل مصدر ثلاثی کلمهء (نخیط) بدینسان آمده است: نخط...نخیطا...، علی فلان: بذخ و تکبر.