تندبار

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (نف مرکب) موذیات را گویند مانند شیر و پلنگ و مار و عقرب و زنبور و مورچه و امثال آن و هر جانوری که جانور دیگر را بخورد. (برهان). سبع، مانند شیر و پلنگ و گرگ و ببر و امثال آنها و از روندگان مانند عقرب و مار و امثال آنها، برخلاف زندبار که حیوانات بی آزارند. (انجمن آرا) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). از برساخته های فرقهء آذرکیوان است. رجوع به فرهنگ دساتیر ص240 شود. || تند بارنده (صفت ابر). که باران شدید از وی برآید :
به بخشش چو ابری بود تندبار(1)
بود پیش او گنج و دینار خوار.فردوسی.
قطره ای کآن ز جود تو بچکد
سیلی از ابر تندبار شود.مسعودسعد.
رجوع به تند شود.
(1) - مرحوم دهخدا در ذیل این بیت نوشته اند: در سفارت بهرام نزد شنگل. کلمهء تندبار در نسخهء خطی کتابخانهء من هست و سایر نسخ چاپ نوبهار، و در بهار دارد.