تندروش

«لغت نامه دهخدا»

[تُ رَ وِ] (ص مرکب) تیزرفتار. سریع الحرکه. تندرفتار. تندرو. پرتلاطم :
چو کوه کوه در او موجهای تندروش
چو پیل پیل نهنگان هول مردمخوار.فرخی.
رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن شود.