تند شدن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ شُ دَ] (مص مرکب) به سختی بخشم آمدن. سخت خشمناک شدن. سخنان درشت گفتن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || پرشتاب و سریع شدن، چون تند شدن باد و آب و جز آنها. || تلخ و حِرّیف شدن. زبان گز شدن، چون تند شدن غذا و روغن و جز آنها. || در بیت زیر بمعنی برگشتن، واژگون شدن، پریشان شدن، نامساعد گردیدن آمده است :
چو بر بهرام چوبین تند شد بخت
به خسرو ماند هم شمشیر و هم تخت.
نظامی.
رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن شود.