تند و خوند

«لغت نامه دهخدا»

[تُ دُ خُنْ] (ص مرکب، از اتباع) ترت و مرت و تار و مار. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص90). تار و مار. (فرهنگ رشیدی) (فرهنگ جهانگیری) :
هرچه ورزیدند ما را سالیان
شد بدست(1) اندر بساعت تند و خوند.
آغاجی (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص90).
پسندیده نداری و نخواهی
که کس باشد ز تو با تند و خوندی(2).
سوزنی (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
از صرصر فنا همه گشتند تار و مار
وز تندباد قهر اجل جمله تند و خوند(3).
شمس فخری (از فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ رشیدی).
رجوع به مادهء قبل شود.
(1) - ن ل: بدشت.
(2) - ن ل: به تو با تندخندی. ز تو با بند و خندی.
(3) - ن ل: تند و خند.