تندور

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تُ دَ / دُو] (اِ) رعد. (برهان) (لغت فرس اسدی چ اقبال ص138) (آنندراج) (اوبهی). تندر. (لغت فرس اسدی ایضاً) (فرهنگ جهانگیری) :
خورد سیلی زند بسیار طنبور
دهد تیزی ببازی(1) همچو تندور.
طیان (از لغت فرس اسدی ایضاً).
ابواسحاق روشندل تو آنی
که از رای تو گیرد روشنی هور
چو با یاد تو باشد غم نباشد
شب تاریک و ابر و برق و تندور.
؟ (از معیار جمالی چ دانشگاه ص133).
|| بلبل را نیز گویند که عرب عندلیب خوانند. (برهان) (آنندراج). بلبل. (ناظم الاطباء). رجوع به تندر شود.
(1) - در احوال و اشعار رودکی ذیل اشعار طیان ج 3 ص 1187: دهد تیزی ببای.