تندی جستن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ جُ تَ] (مص مرکب)ستیزه خواستن. جنگجویی. درشتی کردن:
بدین مایه لشکر تو تندی مجوی
به تیزی به پیش دلیران مپوی.فردوسی.