تندی نمودن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ نُ / نِ / نَ دَ] (مص مرکب) خشونت نمودن. کج خلقی نمودن. تندی کردن. درشتی نمودن. تیزی نمودن :
که هر جای تندی نباید نمود
سر بی خرد را نباید ستود.فردوسی.
شهنشاه در جنگ مردی نمود
دلیری و تندی و گُردی نمود.فردوسی.
چو آشفته شد شیر تندی نمود
سر نیزه را سوی او کرد زود.فردوسی.
چرا تندی نماید مهربانی
که از دلدار نَشْکیبد زمانی.(ویس و رامین).
پدر را جفا کرد و تندی نمود
که آخر ترا نیز دندان نبود.(بوستان).
و رجوع به تند و تندی کردن شود.