تن سپردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سِ پُ دَ] (مص مرکب)تسلیم شدن. تن دادن. تن دردادن. قبول کردن. رضا دادن :
نرمی دل می طلبی نیفه وار
نافه صفت تن به درشتی سپار.نظامی.
بدریا مرو گفتمت زینهار
وگر می روی تن به طوفان سپار.(بوستان).
|| تسلیم مرد شدن زن. تسلیم هوا و خواهش مرد شدن زن. سپردن زن تن خود را بمرد :
زنان گفتار مردان راست دارند
بگفت خوش تن ایشان را سپارند.
(ویس و رامین).
رجوع به تن و دیگر ترکیبهای آن شود.