تن فگار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَ] (ص مرکب) آزرده تن. خسته تن. مانده تن. تن درمانده و زمین گیر :
به دشت اندر آید برای شکار
من اینجا فتاده چنان تن فگار.فردوسی.
رجوع به تن و فگار شود.