تنکیر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) از حال بگردانیدن. (زوزنی). دیگرگون کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). از حال نیک گردانیدن بسوی حال بد. (آنندراج). || ناشناسا گردانیدن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی) (دهار) (آنندراج). ناشناس ساختن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || نکره گردانیدن اسم را. (زوزنی) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). علامت تنکیر در زبان فارسی یایی است که به آخر اسم درآورند مانند این مصراع از سعدی:
رباخواری از نردبانی فتاد.
که با افزایش یا در آخر رباخوار و نردبان، نکره شدند و این عمل را تنکیر گویند. رجوع به یاء نکره (ذیل «ی») شود.