تنکیل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) عقوبت کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بند برنهادن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی) : فقاتل فی سبیل الله لاتکلف الا نفسک و حرض المؤمنین عسی الله ان یَکُفَّ بَأْسَ الذین کفروا والله اشدّ بأساً و اشد تنکی. (قرآن 4 / 84). لشکر به تخریب دیار و تعذیب کفار... و تنکیل خاص و عام دست برگشاد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص321). در مدت تنکیل با او رفق و ملاطفت کردندی. (گلستان). تا غایتی که از خاصتر نزدیکان و عزیزتر فرزندان اگر اندک حرکتی که مشابه تطاول یا درازدستی بودی در وجود آمدی یا صادر گشتی، عقوبت و تنکیل آن بغیر به عدم آباد فرستادن قناعت نکردی. (ترجمهء محاسن اصفهان). || رسوا بکردن. (تاج المصادر بیهقی). رسوا نمودن و عبرت دیگران گردانیدن. || برگردانیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || رسانیدن. || یکسو کردن از آنچه پیش وی بوده باشد، الحدیث: لاتُنَکَّلُ؛ ای لاتُدْفَعُ عمّا سُلِّطَتْ علیه لثبوتها علی الارض. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).