تنگ آستین

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) مفلس و تهی دست و بی نوا. || دین دار. (ناظم الاطباء). وحید در حاشیهء خسرو و شیرین نظامی ص43 آرد: تنگ آستین بودن؛ کنایه از عصمت و بخشش نکردن. ضد فراخ آستین بودن که سخاوت است :
پرندش درع و از درع آهنین تر
قباش از پیرهن تنگ آستین تر.نظامی.
رجوع به تنگ و تنگ آستینی شود.