تنگ بهر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ] (ص مرکب) کم نصیب. فقیر. بی چیز. کم نعمت :
نشان داد داننده از کار شهر
که شهریست این از جهان تنگ بهر.نظامی.
رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.