تنگ بیغوله

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ / بِ لَ / لِ] (اِ مرکب)تنگ پیغوله. کنایه از دنیا و روزگار باشد. (برهان) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). کنایه از دنیا. (انجمن آرا). دنیا. (فرهنگ رشیدی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر