تنگ توشه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَ / شِ] (ص مرکب)تنگ روزی. تنک روزی. که سرمایه اندک دارد. که تنگدست است :
یکی تنگ توشه بدی شوربخت
شهی دادمت افسر و تاج و تخت.
اسدی (گرشاسبنامه).
رجوع به تنگ و تنک و ترکیبهای آن دو شود.