تنگ شکر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گِ شَ کَ / شِ کَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از دهان معشوق باشد. (برهان) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). کنایه از محبوب و دهان محبوب. (آنندراج) : پیش کآن تنگ شکر در لحد تنگ نهید بوسهء تلخ وداعی به شکر بازدهید.خاقانی. ملک بر تنگ شکّر بوسه بشکست که شکّر در دهان باید نه در دست لبش بوسیده گفتا انگبین است نشان دادش که جای بوسه این است. نظامی (از آنندراج). || فنی است از فنون کشتی و آن هر دو پای حریف تنگ گرفته زور بر سر و سینهء او آورده بر زمین زنند. (انجمن آرا) (غیاث اللغات) : آن زمان می کنی پشیمانی که به زیرت کشم به تنگ شکر. شفائی (از آنندراج).