«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) برچیدن موی را: نمص الشَّعر تنمیصاً و تنماصاً (شُدِّدَ للکثره). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد): و نمصت حاجبها تنماصا. (از اقرب الموارد).