تنندو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَنْ] (اِ) غنده بود یعنی عنکبوت، دیوپای نیز گویند. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص407). بمعنی تنند است که عنکبوت باشد. (برهان). تندوست. (شرفنامهء منیری). عنکبوت. (صحاح الفرس) (ناظم الاطباء). عنکبوت باشد و آن را تننده و تندو نیز گفته اند. (انجمن آرا). تنند و تننده. (انجمن آرا) (آنندراج) (فرهنگ رشیدی). تندو. (فرهنگ رشیدی) : ز باریکی و سستی هر دو پایم تو گویی پای من پای تنندوست(1). آغاجی (لغت فرس اسدی چ اقبال ص407). شود در پناهت چو سد سکندر اگر خانه سازم ز تار تنندو(2). معزی (از فرهنگ رشیدی). رجوع به تندو و تنند و تننده شود. || نسج عنکبوت. || نورد جولاهگان. (ناظم الاطباء). رجوع به تننده (اِ) شود. (1) - ن ل: تنند است. (2) - در فرهنگ جهانگیری: ز تار تننده. و شاهد تننده آمده است.