تنواء

«لغت نامه دهخدا»

[تَنْ] (ع مص) نَوْء. برخاستن به کوشش و مشقت تمام. || بگرانی برخاستن: ناء بالحمل. || گران و مائل گردانیدن کسی را: ناء به الحمل، منه قوله تعالی: ما ان مفاتحه لتنوء بالعصبه(1)؛ ای لتُنی ء العصبه بثقلها. || افتادن از گرانباری: ناء فلان (از اضداد است). (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). (1) - قرآن 28/76.