«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَ / رُو] (نف مرکب) تنهارونده. تنهاخرام. تک رو : یا چو الیاس باش تنهارو یا چو ابلیس شو حریف نواز.سنائی. شیر تنهارو شریعت را با سگی در خطاب دیدستند.خاقانی. تنهاروی، ز صومعه داران شهر قدس گه گه کند به زاویهء خاکیان مقام.خاقانی. و پادشاه کشور چون خسرو تنهارو، در خانهء شرف بر تخت و سریر سروری متمکن شده. (جهانگشای جوینی). رجوع به تنهاخرام و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.