تنهه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ هَ] (ع مص) (از تنهای فارسی) به صحرا روی آوردن برای سرگرم شدن و خوردن غذا. (از دزی ج1 ص153). || (اِ) اطاق پذیرائی. (از دزی ایضاً).