تنیزه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَ / زِ] (اِ) بمعنی طرف و دامن باشد، چنانکه گویند تنیزهء کوه، مراد از آن دامن کوه باشد. (برهان) (انجمن آرا) (از فرهنگ رشیدی) (از آنندراج). و تنیزهء دشت یعنی دامن دشت. (انجمن آرا) (آنندراج). کناره. حوالی. کمینگه. (حاشیهء هفت پیکر نظامی چ وحید ص98) : شاه بهرام از این قرار نگشت سوی شیر آمد از تنیزهء دشت. نظامی (هفت پیکر ایضاً).