«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (اِ مرکب) ترکیب شاذ و برخلاف قاعده از «تواریخ» جِ تاریخ + «ی» علامت نسبت + «ان» علامت جمع فارسی. تاریخ نویسان و تاریخ دانان: و از علماء و تواریخیان فرس و عرب که محل اعتماد بوده اند. (فارسنامهء ابن البلخی ص8). در نام و عدد ایشان [اشکانیان]، میان تواریخیان و نسابت خلاف بسیار است. (فارسنامهء ابن البلخی ص16). ... به قول تواریخیان فرس و اما تواریخیان عرب گفته اند... (فارسنامهء ابن البلخی ص42). رجوع به تاریخ و تواریخ شود.