«لغت نامه دهخدا»
[تَ ظُ] (ع مص) از یکدیگر فراگرفتن و دست بدست دادن و به نوبت گرفتن : تواظبت علیه الریاح؛ تداولته و تعاورته. (از اقرب الموارد) (از المنجد).