«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تَ گَرْ] (ص مرکب)چون توانگر. مانند توانگر. درخور توانگر : به دانگی گرچه هستم با تو درویش توانگروار جان را می کشم پیش.نظامی. رجوع به توانگر و دیگر ترکیبهای آن شود.