توبیر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) گشنی داده شدن خرمابن: وُبِّرَت النخله توبیراً (مجهو). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج). || موی ریزهء زرد برآوردن چوزهء شترمرغ. || رمیدن مردم و وحشت و بیگانگی نمودن. || پیوسته به جایی اقامت کردن. || رفتن شتر و روباه و خرگوش در زمین درشت تا نشان پا نهفته ماند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و گویند جز خرگوش و سیاه گوش، دیگر دواب نشان پا را ننهفند(1). (منتهی الارب) (آنندراج). || پوشیده داشتن امری را بر کسی، جریر گوید: فماوبرت فی شعبی ارتعابا؛ ای مااخفیت امرک ارتعاباً. (از اقرب الموارد). (1) - استعمال شاذ مضارع نهفتن، یعنی نهفته نکنند.