«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) آشکار گردیدن درخش خدرگ(1) به وزیدن باد بر آن: وبش الجمر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). || درآویختن قوم در کاری از هر چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تعلق قوم در امری از هر مکان. || گرد آمدن جمیع قبائل مختلف برای جنگ. (از اقرب الموارد). (1) - خدره، و ظاهراً تبدیل هاء مختفی به گاف فارسی. شراره. و رجوع خدره شود.