توتر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَتْ تُ] (ع مص) سخت گردیدن پی و گردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). سخت شدن پی و مانند وتر گردیدن. (از اقرب الموارد). - توتر قضیب؛ فریسموس. علتی است که بی آرزوئی حاجت مرد(1) برخاسته ماند. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به افریسموس و فریسموس و فریسیموس شود. (1) - آلت مرد. شرم مرد.